Bestuur:

 

Freddy van Arnhem, Voorzitter
Omdat mijn naam regelmatig verwarring wekt meld ik maar direct dat ik een vrouw ben, al 65 jaar. Echtgenote van John, moeder van 3 dochters en oma van 3 kleinzonen. Ik ben 42 jaar aan het werk geweest in het basisonderwijs en nu gestopt met werken.
John en ik wonen in een fijn huis dat drijft. Het initiatief om op een mooie plek in de Warande met 8 woningen te drijven hebben we samen met de andere bewoners ontwikkeld als CPO.Via deze link lees je er meer over https://drijfinlelystad.blogspot.com/2012/
Ik realiseer me dat de volgende leeftijdsfase wellicht vraag om een andere context qua woonomgeving.
Omdat contact, verbinding en ontwikkeling belangrijk voor mij zijn, wil ik graag onderzoeken of een Woongemeenschap die ontwikkeld wordt met de toekomstige bewoners op een mooie plek in Lelystad over een paar jaar onze toekomst kan zijn.


John van Arnhem, Penningmeester
Ik ben 66 jaar oud en woon samen met Freddy sinds 1989 in lelystad, waar ik vanaf 1988 gewerkt heb in het onderwijs, op Arcus. Ik ben daar docent beeldende vakken geweest, teamleider en coördinator van het Vakcollege.
We wonen nu 8 jaar op de Oeverzegge in een drijvend huis dat we voor een groot deel zelf hebben gebouwd. Ik tennis een paar keer per week, ga graag met Freddy fietsen en ik vind het heerlijk om met onze camper op stap te gaan.
We zijn nog redelijk vitaal en kunnen dit nog doen, maar besef wel dat dit kan veranderen. De toekomst van de zorgstructuur is onzeker en het lijkt mij goed om zelf de regie in handen te houden als je zorg nodig hebt. Daarom ben ik meegegaan in het idee van Freddy om een woongemeenschap te starten waar mensen naar elkaar omzien en een sociaal kader vormen.
Het wordt een klusje maar zeker de moeite waard!


Peter Stuart
, Secretaris
Wel een beetje vreemd om mezelf voor te stellen aan onbekende
belangstellenden voor een wooninitiatief – en dan ook nog als voorlopig bestuurslid van een stichting in oprichting… ik houd het kort…
Ik ben al 68 jaar Peter Stuart , maar geen dag is hetzelfde. En daar ben ik blij om! Ik kan genieten van alle dingen die ik in relatieve vrijheid tijdens het niet meer arbeidsactieve leven kan doen. De wekelijkse oppasafspraken met de kleinkinderen, de avondjes die ik met mentorleerlingen van school is cool doorbreng, de bezoekjes mijn nog taaie ouders, de activiteiten voortvloeiende uit mijn hobbies of liefhebberijen: muziek maken, lezen, fotografie, koken en
vooral lekker eten, bijvoorbeeld. En natuurlijk de gezamenlijke activiteiten met mijn levenspartner Joke, die nog werkzaam is in het onderwijs en echt aan gezamenlijk leuke dingen doen in de vrije tijd die rest naast haar drukke baan.
Flinke fietstochten, pittige wandelingen, stadjes bezichtigen en musea bezoeken en gezamenlijke activiteiten in onze vriendenkring, bieden ons ontspanning en inspiratie.
Toen ik gevraagd werd om mee te denken over een “woondroom Lelystad” vond ik dat uitdagend: hoe komt een groep onbekenden tot een gezamenlijke woonwens en hoe slaagt men erin die wens te realiseren? Naast de uitdaging staat echter ook een zekere reserve: we wonen sinds een jaar op een prachtige plek, omgeven door prachtige mensen; waarom zouden we daar weg willen?
Maar de vraag “hoe geven we onze toekomst , samen met anderen, vorm” houdt ons ook bezig…
Oh ja. Tot voor kort was ik werkzaam in het (voortgezet) onderwijs, als docent (geschiedenis), als leerlingbegeleider, als team- en schoolleider. “Proces” was daarin voor mij een sleutelwoord: het leerproces van leerlingen (en mijzelf!), de toename van kennis, persoonlijke groei, ontwikkeling tot jong volwassene, maar ook teamvorming, cultuurverandering, de groei van de school als organisatie.
Terug naar onze woondroom. Zo’n proces wordt spannend , zit vol uitdagingen en tegenslagen, meevallers. Hoe gaan we daarmee om? Wie blijft, wie gaat? Waar komen we uit en wanneer? Met welk resultaat? En hoe kijken we over een tijdje terug op de dingen die gedaan of niet gedaan zijn? Ik hoop dat “samen” voor ons een sleutelwoord wordt.