Blue Zones zijn plekken op de aardbol waar mensen gelukkiger en gezonder ouder worden. De Belgische wetenschapper Michel Poulain heeft enkele van deze plekken in kaart gebracht. De eerste Blue Zone die hij tegenkwam was rond een aantal dorpen aan de oostkant van het Italiaanse Sardinië. Vervolgens kwamen het Japanse eiland Okinawa, de regio Nicoya in Costa Rica en het Griekse eiland Ikaria op de lijst. De kleine woongemeenschap Loma Linda in Californië heeft ook enige tijd op deze lijst gestaan, maar is er inmiddels weer vanaf gehaald. Martinique is daarvoor in plaats toegevoegd. Op de website Living Blue Zone vertelt Michel Poulain van alles over de Blue Zones.
Zo verhaalt hij over de redenen waarom hij juist deze plaatsen als een Blue Zone typeert. Dan zie je dat er verschillen bestaan tussen deze plaatsen, maar juist ook veel overeenkomsten. Deze ‘beginselen’ zijn onder meer ontmoeting, vanzelfsprekend bewegen, gezonde voeding, natuurinclusie en gastvrijheid. Precies ook die elementen die besloten liggen in de kernwaarden van WoonAnders.
De Volkskrant schreef al enkele jaren geleden: ‘Blue Zoners’ gaan niet naar de sportschool, maar lichaamsbewegingis een natuurlijk en logisch resultaat van de manier waarop hun leven is ingericht. Honderdjarigen in Okinawa zittenniet op een stoel, maar op de vloer en gaan tientallen keren per dag door de knieën. De oude Sardijnen wonen in huizen met trappen. Elk bezoekje aan winkel, kerk of vrienden is aanleiding voor een wandelingetje. Er wordt weinig tot geen gebruik gemaakt van moderne gemakken en mechanische hulpmiddelen. Als ze een taart bakken, mixen zehet beslag met de hand en niet met een mixer. Als ze wel bewust aan lichaamsbeweging doen, dan doen ze activiteiten die ze leuk vinden; er wordt veel gewandeld en getuinierd. Het gehele artikel is online te lezen.
Samenvattend gaan Blue Zones over het oog hebben voor elkaar omdat dat leuk is, niet omdat het moet. Om lekker en zinnig bezig te zijn met jong en oud. Om wat gezonder te leven, omdat het kan.